کاربرد رهیافت برنامه ریزی وکالتی در طرح های شهری با تاکید بر طرح های انطباق کاربری اراضی شهری سازمان نظام مهندسی گیلان

حمید پورحسین روشن
دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه تربیت مدرس تهران

 

خلاصه :
برنامه ریزی وکالتی نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ میلادی در ایالت متحده آمریکا به عنوان بخشی از راهبرد اصلاحات اجتماعی شکل گرفت. در این نوع برنامه ریزی ؛ برنامه ریز در نقش وکیل مدافعه افراد و گروه های محروم عمل کرده و تلاش دارد تا آوای جامعه را به گوش تصمیم گیران بخش دولتی و عمومی برساند. در واقع در این نوع رهیافت، برنامه ریز با بهره گیری از تخصص خود به احقاق حق افرادی از جامعه می پردازد که به دلیل عدم آشنایی با تخصص برنامه ریزی شهری ، شرایط دفاع از مواضع خود را ندارند. در ایران ، برنامه ریزانی که به عنوان مهندسین شهرساز در غالب شرکتهای مهندسین مشاور و یا بصورت شخصی در حال فعالیت هستند، می توانند از تخصص خود جهت احقاق حقوق شهروندان و مشارکت بیشتر آنها استفاده کنند. نمونه این طرحها را می توان در طرحهای که جهت تغییر کاربری اراضی از طریق سازمان نظام مهندسی به شهرسازان واجد صلاحیت ارجاع می شود مشاهده نمود. هدف این مقاله این است ضمن مرور کوتاهی بر ادبیات برنامه ریزی وکالتی ، شرایط بکارگیری این رهیافت را در طرح های انطباق کاربری اراضی شهری دنبال کند.

کلید واژه: نظریه برنامه ریزی وکالتی- طرح انطباق کاربری اراضی شهری ، سازمان نظام مهندسی گیلان